Margareta Ionescu przyszła do biura przed wschodem słońca. Jej stary uniform był czysty, a siwe włosy spięte prostą spinką.
Kiedy zobaczyła Andrieja w drzwiach, poczuła, że czeka ją reprymenda.
Ale on powiedział tylko:
— Dzień dobry, pani Ionescu. Proszę usiąść. Kobieta usiadła niezręcznie.
Na biurku leżała teczka z logo firmy.
Andriej popchnął ją w jej stronę:
— To umowa o współpracy. Potrzebuję wewnętrznego konsultanta językowego. Pełne wynagrodzenie, elastyczny grafik. Czy przyjmuje pani?
Margareta pokręciła głową z niedowierzaniem.
— Panie Voicu… Nie jestem już młoda. Nie nadążam za tym światem biznesu.
Uśmiechnął się po raz pierwszy w życiu:
— Nie szukam szybkości. Szukam rozumu. I serca. Znalazłem w pani jedno i drugie.
Oczy kobiety napełniły się łzami.
— Akceptuję — wyszeptała.
W kolejnych tygodniach Margareta stała się milczącą, ale niezbędną postacią w firmie. Tłumaczyła skomplikowane dokumenty, poprawiała prezentacje, a młodzi pracownicy przychodzili do niej po radę.
Andriej obserwował ją w milczeniu, ucząc się od niej lekcji, której nie dała mu żadna książka biznesowa: wartość mężczyzny mierzy się nie garniturem, ale blaskiem.
Pewnego dnia, gdy wychodzili z budynku, zapytał ją:
— Gdybyś mogła cofnąć czas, co byś zmieniła?
Margareta uśmiechnęła się znużona, ale pogodnie:
— Nic. Nawet droga przez błoto czasem prowadzi do nieba.
Andriej zamilkł. Patrząc w niebo nad Bukaresztem, zrozumiał, że po raz pierwszy w życiu — to nie on wydaje rozkazy. To on słucha.