Daniel spojrzał mi prosto w oczy. Nie był zły. Był spokojny. Zbyt spokojny. Zszedłem po schodach, serce waliło mi jak młotem. Recepcjonistka patrzyła przez okno, jakby przyjechała jakaś oficjalna delegacja. Ludzie na chodniku wyjmowali telefony. Wsiadłem do pierwszego samochodu. Zapach nowej skóry i mocnej kawy. — Opowiedz mi wszystko — powiedział Daniel. Opowiedziałem mu. O … Read more
Przez duże szklane drzwi widać było jasno oświetlone pomieszczenie. To nie była restauracja. To nie był klub. To była galeria sztuki pełna eleganckich ludzi. Mężczyźni w garniturach, kobiety w długich sukniach, kieliszki wina i duży panel na ścianie. Rica powoli podszedł. Ciekawość pchnęła go do przodu. Na panelu przy wejściu widniał napis wielkimi literami: „Wystawa … Read more
…— Tak, zdałem, Oleg — powiedziałem spokojnie. — A ty podpisałeś. Następna cisza była ciężka, przytłaczająca. Słychać było jedynie szum lodówki i odległy ruch uliczny na bulwarze. W naszym mieszkaniu w Braszowie, zbudowanym cegła po cegle, świat się walił. Wyjąłem z szuflady cienką, niebieską teczkę. Położyłem ją na stole, między nami. Jak figurę szachową. — … Read more
Victoria wzięła głęboki oddech i podniosła wzrok znad papierów. — Raport jest błędny na stronie 17 — powiedziała spokojnie, cichym, ale pewnym głosem. Śmiech nagle ucichł. — Tutaj, w rozdziale „Koszty operacyjne”, przeniosła pani kwotę 480 000 lei na inwestycje. Celowo czy nie, nie wiem. Ale to całkowicie zmienia bilans i maskuje poważną stratę. W … Read more
Radu wciąż się śmiał, ale jego śmiech nie był już tak pewny. Minęła minuta. Potem dwie. Stałam nieruchomo, mokra, ale spokojna. Krople wody wciąż spadały na dywan, a w pokoju zaczęło wyczuwać się dziwne napięcie. Doina nalała sobie kolejną lampkę wina. — No dalej, Eleno, przestań z tym bredzić i odejdź. Niszczysz nam kolację. Bianca … Read more
Po jego wyjściu cisza w domu wydawała się cięższa niż kiedykolwiek. Coco bawiła się na dywanie, rysując słońce i dom z trzema oknami. Lina patrzyła na nią i czuła, jak pęka jej serce, ale łzy przestały płynąć. Nie z jego powodu. Z powodu siebie – z powodu straconych lat, z powodu naiwności, z jaką wierzyła, … Read more
Andriej zamknął na chwilę oczy. Wydawał się zbierać siły na coś trudnego. Bardzo trudnego. Kiedy je ponownie otworzył, jego wzrok był przepełniony głębokim bólem, jakby przeżył całe życie w ciągu tych pięciu lat. „Nie wiedziałem, kim jestem…” powiedział cicho. „Kiedy się obudziłem, byłem na oddziale szpitalnym. W Konstancy”. Elena i Mircea pozostali bez ruchu. „Lekarze … Read more
Powoli otworzyłam teczkę. Metal spinacza wydał krótki dźwięk, który słychać było w całym pomieszczeniu. Było cicho. Nawet kryształowe szklanki na stołach zdawały się ucichnąć. Wyjęłam pierwszą kartkę i położyłam ją na stole. — „To” — powiedziałam spokojnie — „jest akt własności”. Mihai krótko się roześmiał. — „Akt własności? Na co? Do kiosku?” Nie odpowiedziałam. Odwróciłam … Read more
…i w tym momencie w pokoju nagle zapadła cisza, jakby ktoś wyłączył dźwięki świata. Lenuta się nie spieszyła. Zajrzała do pudełka z tym samym spokojem, z jakim patrzy się na wschód słońca, wiedząc, że nikt nie może odebrać tej chwili. Goście instynktownie podeszli bliżej, wyciągając szyje. Mihai, wyraźnie zirytowany brakiem uwagi, próbował znowu zażartować: — … Read more
Nea Dumitru westchnął głęboko, jakby dźwigał na piersiach wielki ciężar. — Nie mnie to mówić… ale lepiej by było, gdybyś poszedł do starej stajni niedaleko izlaz. Matei poczuł ucisk w żołądku. — Stajnia? Stary mężczyzna powoli skinął głową. — Tam teraz zostanę. Matei nie powiedział nic więcej. Wsiadł do furgonetki i natychmiast ruszył w drogę. … Read more